آیا ۶۷ سالگی بهترین سن برای بازنشستگی در آمریکا است؟
برای بسیاری از آمریکایی‌ها و مهاجرانی که در آمریکا زندگی و کار می‌کنند، یکی از مهم‌ترین پرسش‌های مالی این است: چه زمانی باید بازنشسته شد؟
پاسخ ساده‌ای برای این سؤال وجود ندارد. سن بازنشستگی باید با میزان پس‌انداز، درآمد، بدهی، وضعیت بیمه درمانی و برنامه دریافت Social Security هر فرد هماهنگ شود.
با این حال، برخی مشاوران مالی سن ۶۷ سالگی را یکی از نقاط مهم در برنامه‌ریزی بازنشستگی می‌دانند؛ به‌ویژه برای افرادی که متولد سال ۱۹۶۰ یا بعد از آن هستند و سن بازنشستگی کامل آنها در سیستم Social Security، ۶۷ سال است.
اما چرا ۶۷ سالگی اهمیت دارد؟
۱. دریافت مزایای کامل‌تر Social Security
افراد می‌توانند دریافت Social Security را از ۶۲ سالگی آغاز کنند، اما اگر قبل از رسیدن به سن بازنشستگی کامل درخواست مزایا بدهند، مبلغ ماهانه آنها برای همیشه کمتر خواهد بود.
از طرف دیگر، به تعویق انداختن دریافت مزایا می‌تواند مبلغ پرداختی ماهانه را افزایش دهد. برای بسیاری از افراد، تفاوت میان شروع دریافت در ۶۲ سالگی و صبر کردن تا سن بازنشستگی کامل یا حتی ۷۰ سالگی، در طول سال‌ها رقم قابل توجهی ایجاد می‌کند.
به همین دلیل، تصمیم درباره زمان دریافت Social Security یکی از مهم‌ترین بخش‌های برنامه بازنشستگی در آمریکا است.
نکته مهم برای ایرانیان مقیم آمریکا: سابقه کار و پرداخت مالیات Social Security، وضعیت اقامت و سابقه کاری در کشورهای دیگر می‌تواند بر نحوه محاسبه و دریافت مزایا تأثیر بگذارد. بنابراین تصمیم‌گیری باید بر اساس سابقه واقعی هر فرد انجام شود.
۲. فاصله بیمه درمانی کوتاه‌تر می‌شود
یکی از مشکلات مهم بازنشستگی زودهنگام، هزینه بیمه درمانی است.
Medicare معمولاً از ۶۵ سالگی در دسترس قرار می‌گیرد. بنابراین فردی که بسیار زودتر از ۶۵ سالگی بازنشسته می‌شود، ممکن است مجبور باشد تا رسیدن به Medicare هزینه بیمه درمانی خود را از منابع دیگری تأمین کند.
البته داشتن Medicare به معنای رایگان بودن تمام هزینه‌های درمان نیست. حق بیمه، deductible، copay و سایر هزینه‌های درمانی همچنان می‌توانند بخشی از بودجه دوران بازنشستگی را مصرف کنند.
۳. فرصت بیشتری برای رشد حساب‌های بازنشستگی
اگر فرد چند سال بیشتر کار کند، پول موجود در حساب‌هایی مانند 401(k) و IRA فرصت بیشتری برای رشد و بهره‌گیری از compound growth خواهد داشت.
این موضوع برای کسانی که احساس می‌کنند پس‌انداز بازنشستگی‌شان هنوز کافی نیست اهمیت بیشتری دارد.
در واقع چند سال کار بیشتر می‌تواند همزمان دو اثر داشته باشد:
پول بیشتری وارد حساب بازنشستگی می‌شود و برداشت از آن نیز دیرتر آغاز می‌شود.
۴. چند سال بیشتر برای پس‌انداز
ادامه کار به معنای فرصت بیشتر برای واریز پول به 401(k)، IRA و سایر حساب‌های بازنشستگی است.
اگر کارفرما برای 401(k) کارمند matching contribution پرداخت کند، ادامه کار می‌تواند به معنای دریافت چند سال بیشتر از این مزیت باشد.
برای افرادی که در دهه ۵۰ یا اوایل دهه ۶۰ زندگی خود هستند، استفاده حداکثری از سال‌های پایانی دوران اشتغال می‌تواند تفاوت قابل توجهی در سرمایه بازنشستگی ایجاد کند.
۵. استفاده از Catch-Up Contribution
قوانین مالیاتی آمریکا برای افراد نزدیک به سن بازنشستگی، امکان افزایش میزان مشارکت در برخی حساب‌های بازنشستگی را فراهم می‌کند.
این catch-up contributions برای افرادی که به سال‌های پایانی دوران کاری خود نزدیک می‌شوند اهمیت ویژه‌ای دارد؛ زیرا به آنها اجازه می‌دهد در مدت نسبتاً کوتاه، پول بیشتری وارد حساب‌های بازنشستگی کنند.
البته سقف این مبالغ هر سال تغییر می‌کند و باید رقم مربوط به سال موردنظر را از منابع رسمی بررسی کرد.
۶. مقابله بهتر با تورم
یکی از خطرهای کمتر دیده‌شده در بازنشستگی، تورم است.
ممکن است فرد امروز تصور کند مبلغ مشخصی برای زندگی کافی است، اما ۱۰ یا ۲۰ سال بعد هزینه مسکن، غذا، بیمه، درمان و سایر خدمات افزایش پیدا کند.
بنابراین داشتن سرمایه بیشتر در ابتدای دوران بازنشستگی می‌تواند حاشیه امن بیشتری در برابر افزایش هزینه‌های زندگی ایجاد کند.
۷. فرصت بیشتر برای پرداخت بدهی‌ها
چند سال ادامه کار همچنین می‌تواند فرصتی برای کاهش بدهی‌ها باشد.
پرداخت بدهی کارت‌های اعتباری با بهره بالا، وام خودرو و سایر بدهی‌ها پیش از بازنشستگی می‌تواند فشار ماهانه بر بودجه دوران بازنشستگی را کاهش دهد.
برای صاحبخانه‌ها، موضوع وام مسکن اهمیت بیشتری دارد.
اگر فرد بتواند بخش قابل توجهی از mortgage را پیش از بازنشستگی پرداخت کند، نیاز او به درآمد ماهانه در دوران بازنشستگی کاهش پیدا خواهد کرد.
۸. یک نکته ساده اما مهم: سال‌های کمتری برای تأمین مالی بازنشستگی
اگر فرد در ۶۲ سالگی بازنشسته شود، باید برای تعداد سال‌های بیشتری هزینه‌های زندگی خود را از محل پس‌انداز و درآمدهای بازنشستگی تأمین کند.
اما بازنشستگی در ۶۷ سالگی، در مقایسه با ۶۲ سالگی، به معنای پنج سال کمتر برای تأمین هزینه‌های دوران بازنشستگی است.
این موضوع البته نباید به این معنا تعبیر شود که «هرچه دیرتر بازنشسته شویم، بهتر است». ارزش زمان، سلامت، خانواده و کیفیت زندگی نیز بخشی از معادله هستند.
پس بهترین سن بازنشستگی چیست؟
هیچ سن واحدی برای همه وجود ندارد.
برای یک نفر بازنشستگی در ۶۲ سالگی می‌تواند کاملاً منطقی باشد؛ در حالی که فرد دیگری ممکن است به دلیل میزان پس‌انداز، mortgage، هزینه درمان یا نیاز به درآمد بیشتر، ترجیح دهد تا ۶۷ یا حتی ۷۰ سالگی کار کند.
برای ایرانیان مقیم آمریکا، این تصمیم حتی می‌تواند پیچیده‌تر باشد؛ زیرا بسیاری از خانواده‌ها همزمان با چند موضوع مواجه‌اند:
• Social Security
• 401(k)
• IRA
• Medicare
• mortgage
• هزینه بیمه درمانی
• مالیات
• پس‌انداز اضطراری
• کمک مالی به فرزندان
• و گاهی دارایی یا درآمد در خارج از آمریکا
بنابراین سن بازنشستگی را نباید به‌تنهایی تعیین کرد.
سؤال اصلی این نیست که «۶۲ بهتر است یا ۶۷؟»
بلکه باید پرسید:
اگر امروز بازنشسته شوم، آیا درآمدهای بازنشستگی و پس‌انداز من می‌تواند هزینه‌های زندگی، درمان، مسکن، مالیات و تورم سال‌های آینده را پوشش دهد؟
برای پاسخ به این سؤال، باید یک تصویر کامل از دارایی‌ها، بدهی‌ها، درآمدهای آینده و هزینه‌های احتمالی دوران بازنشستگی داشت.
بازنشستگی در آمریکا بیشتر از آنکه یک «سن» باشد، یک مسئله برنامه‌ریزی مالی است.